| Column | |||||
|---|---|---|---|---|---|
|
|||||
Home
 |
| Van Extreem zijn tot gezond radicalisme |
|
|
| maandag 24 augustus 2009 | |
|
Dyab Abou Jahjah
Een artikel dat nog steeds niet zijn actualiteitswaarde heeft verloren. De harde realiteit is dat de Arabieren bijna op een fatalistische manier bezeten zijn door de waarde van moderatie en geduld (Sabr). Dat men zelden of nooit het status-quo betwist, welke status-quo dan ook, de politieke, de economische of de religieuze. Dat men wantrouwig is tegen elke beweging, mening of trend die een verandering met zich mee zou kunnen brengen. De waarde van moderatie in de Arabische wereld is gelijk aan conservatisme, een onderworpen conservatisme die niet ver ligt van de religieuze invulling van de Arabische psyche. In een gebied waar extreme problemen bestaan, extreme calamiteiten toeslaan en extreme uitdagingen herrijzen, mag men niet gemodereerd blijven, maar dient men op hetzelfde niveau te kunnen handelen. Men moet onder extreme condities kunnen presteren, reageren en antwoord bieden. Een correcte manier om de kwestie van extremen te oordelen is het frame van “proportioneel denken”. Met andere woorden, je bestrijdt kanker niet met aspirine en hoofdpijn niet met chemotherapie: “Men moet in proportie reageren”. De volgende vragen kunnen hierbij gesteld worden: wat is proportioneel reageren tegenover extreme toestanden en tegenover extreme stellingen? Hoe reageer je proportioneel als je land bezet wordt? Hoe reageer je proportioneel wanneer iemand je onder schot neemt? Maar ook hoe reageer je proportioneel als iemand je tasje steelt? Als jongeren in een maatschappij worden uitgesloten en gestigmatiseerd en vervolgens de weg der delinquentie inslaan, hoe reageert de maatschappij proportioneel? Als ik een vergelijking maak tussen de Arabische wereld en Nederland dan kom ik tot de conclusie dat beiden gebieden en bevolkingen buiten proportie reageren en handelen. De Arabieren worden gekoloniseerd en bezet, maar onderhandelen. Ze zijn door dictaturen gedomineerd maar komen niet in opstand, ze worden door een corrupte en kleingeestige clericus klasse geleidt maar durven niet te protesteren laat staan“ protestant” te zijn. De Arabieren zijn extreem gemodereerd, extreem geduldig en reageren niet of net onder het verwachtingspeil van proportioneel denken en handelen. Nederland wordt geconfronteerd met immigratie maar gaat in verzet alsof ze bezet is. Nederlanders worden niet dagelijks beschoten zoals de Palestijnen maar ze zullen zich verzetten mocht dit gebeuren.Wanneer een Nederlander van Marokkaanse komaf een tasje steelt, dan stelt een groot deel van de autochtone Nederlanders inclusief ministers dat de dief de doodstraf verdient. Gesteld kan worden dat Nederland extreem is, ze reageert buiten proporties. “Extreem” is altijd in functie van een situatie, een context. Ik zeg extreem en niet extremisme. Want extreem is een adjectief, het is een oordeel van een daad, een positie, een situatie en daarom contextueel. Extremisme is een ideologie die het extreme altijd opzoekt, los van de context, los van de implicaties van een context. Aangaande de term radicaal het volgende. De term wordt te pas en te onpas in de debatten extreme en extremisme aangevoerd. Radicalisme komt van Radix in het Latijns en betekent “ wortels”. Een radicaal standpunt is een standpunt die de wortels van een situatie benadert en niet de oppervlakte ervan. Om nogmaals een voorbeeld van de geneeskunde te nemen, een radicale benadering van allerlei infecties is een dosis antibiotica, terwijl een niet radicale benadering een symptoombestrijding is middels pijnstillers in het algemeen. In de medische wereld kiest men altijd voor een radicale benadering als de situatie erom vraagt en beschouwd men symptoombestrijding alleen als een toegevoegd element daaraan.Men zou verwachten dat dit ook het geval is bij maatschappelijke en politieke problemen . Echter is dat niet het geval. Als er bijvoorbeeld gezegd wordt dat de internationale kwallen van de wereld structuur te wijten zijn aan het kapitalistische systeem en haar logica van exploitatie, hegemonie, kolonialisme en dat het kapitalisme de wortel vormt van het kwaad in deze wereld. Dat de pijnstillers in de vorm van ontwikkelings- en humanitaire hulp nooit en te nimmer zullen leiden tot een echte oplossing en dat de echte oplossing ligt in een nieuw wereld systeem, wat ben je dan in de main-stream opinie? Men zal je dan uitmaken voor: radicaal, gek en extreem. Op dezelfde manier kan geopperd worden dat de problemen van de multiculturele samenleving te maken hebben met vooral een structurele onevenwicht in de verdeling der machten (politiek, economisch, media,) tussen meerderheid en minderheden. Dit leidt tot uitsluiting op basis van racisme en xenofobie dat op zijn beurt weer leidt tot marginalisatie en segregatie, wat weer leidt tot vijandelijkheid. De gehele cocktail resulteert in allerlei toestanden van geweld, delinquentie en ontwrichting van de gehele bevolking op alle niveaus. Op dit moment zegt de AEL dat de oplossing voor het multiculturele vraagstuk bvb vanuit een radicaal democratische benadering moet komen. Een benadering, die doorgevoerd wordt op alle maatschappelijke, politieke en economische vlakken Wat zijn we dan volgens de mainstream? Ja, radicaal, gek en niet gemodereerd. Toch zijn we overtuigd dat dit de enige oplossing is. Ik sluit af met een oproep om in proportie te denken, hier en overal. Om radicaal te zijn met oplossingen van diepgaande problematieken en niet oppervlakkig te blijven, omdat dit alleen kan leiden tot het stagneren of zelfs het escaleren van problemen. Om in proportie te reageren, niet op een mug schieten en niet blazen om een olifant te doen bewegen. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
| Donatie |
|---|
|
STEUN AEL |