Er waren geen Marokkaanse vlaggen te bezichtigen –gelukkig maar, hoe zouden F.W. & co gereageerd hebben moest dat wel zijn-? Neen, de jongeren waren in extase omdat Barcelona de Spaanse topper tegen Real-Madrid had gewonnen met zinderende 6-2 cijfers.

Jawel, ‘onze’ jongeren, althans een aanzienlijk segment ervan, zijn makkelijker te mobiliseren voor een stomme voetbalwedstrijd die niets aan hun situatie in België zal veranderen dan voor een herdenkingsplechtigheid voor de Nakba . Ik gebruik hier bewust het woord ‘onze’, omdat ik ook afstam uit de territoriale entiteit die Marokko genoemd wordt. Ik keek ook naar die wedstrijd en zag hoe de menigtes die zich in de cafés verzameld hadden bij elke goal naar buiten stormden, alleen aanschouwde ik dit met een diep gevoel van schaamte en verslagenheid. Ik moest denken aan de onverschilligheid die diezelfde jongeren tentoonstellen wanneer ik hen vertel dat er verschillende Libanezen in Egyptische kerkers zitten, ondergeworpen aan de verschikkelijkste psychologische, fysieke en seksuele martelingen enkel en alleen omdat ze geprobeerd hebben het verzet in Gaza logistiek te steunen. Ik kon niet anders doen dan denken aan de toestand in Gaza waar -naast het feit dat de jongeren daar waarschijnlijk geen elektriciteit hebben om de wedstrijd te zien- een ganse bevolking collectief gestraft wordt door zowel Egypte, een gematigd Arabisch regime en Israël, de enige democratie in het Midden-Oosten. Ook dacht ik aan Somalië, een land waar 80% van de bevolking afhankelijk is van voedselhulp, maar dat enkel in het nieuws komt als een rijk westers land wordt getroffen door een ‘ramp’, namelijk het kapen van één van hun schepen.

Beste broeders, beste vrienden, beste iedereen die dit leest en lezen wil. Hoe laag zijn we gezonken, how low can we go? Ik kan doorgaan, uren aan een stuk, met het aanhalen van voorbeelden waardoor we in het beste geval aan de helft van onze slaap zullen inboeten. Maar ik zal proberen onze jongeren direct aan te spreken. Fuck Barça en fuck Real Madrid! Als jullie dit lezen en jullie onverschilligheid blijft voortduren met betrekking tot jullie rechten als ethnisch-religieuze minderheid, de westerse politiek vis-à-vis Israël en ons Palestina, het uitblijven van formele excuses voor de verwerpelijke westerse koliale geschiedenis, jullie kansen op de arbeidsmarkt en in het onderwijs, dan zeg ik onomwonden: Fuck You!

Hoe kunnen wij verwachten respect te krijgen als we nog steeds in een periode van achterlijkheid leven. De tijd van brood en spelen heeft men in de middeleeuwen ver achter zich gelaten en zelfs de Romeinen waren bijlange niet zo goedkoop als ‘wij’ anno 2009. Hoe zullen wij onze toestand in deze westerse maatschappij ooit kunnen verbeteren als we enkel en alleen maar te mobiliseren zijn voor een voetbalwedstrijd? En in het geval dat we niet meer geven om onszelf, kunnen we uit puur altruïsme dan niet proberen onze kinderen wat hoop te geven, kunnen we niet proberen om hun toekomstig leven wat aangenamer te maken?

Zolang onze Marokkaanse jongeren de rangschikking van de Spaanse Primera Division beter kennen dan de tabel van Mendeljev, zolang ze de hele opstelling van Barça kunnen opnoemen en, maar twee Belgische ministers bij naam kennen is er inderdaad geen hoop meer. Zolang we liever Barça scanderen dan Palestina hebben wij deze situatie ook verdiend. Het defaitisme heeft zich heer en meester gemaakt van onze jongeren, en enkel onze jongeren kunnen dit juk van zich afwerpen.

Yassine Channouf